Hemelse vrede en meer! 4477 km van Delhi tot Beijing afgelegd!

Vandaag staat o.a het plein van de hemelse vrede op het programma. Tijdens het ontbijt vanochtend heeft Gaby haar excuses aangeboden voor haar manier van doen van gister. Ik heb haar uitgelegd wat er misschien anders had gekund waardoor deze situatie niet zou zijn ontstaan. Dat beaamde ze en daarmee was voor mij de zaak afgedaan. Nu biedt ze aan om vanavond met mij naar het olympisch stadion te gaan, maar ik geloof dat ik daar niet zoveel zin in heb. Na een half uurtje metro bereiken we het plein. Het voelt heel apart om op deze plek, die ik honderden keren op tv heb gezien, te staan. Er kunnen een halfmiljoen mensen op het plein staan, 2 per stoeptegel. Als er iets bijzonders plaatsvindtop het plein kun je een plek reserveren op een bepaalde tegel in een bepaalde rij. Bij een momument (van kennis van de geschiedenis, als ik de gids goed heb begrepen) staan meisje in de houding. Ze worden afgewisseld door andere meisjes. Het is gigantisch druk op het plein. De groepen Chinese toeristen willen allemaal op de foto met de afbeelding van de “grote leider”. Bij het mausoleum staat een lange rij Chinezen, en dat dan terwijl vanwege de smog het mausoleum niet open is! Na een half uur lopen we richting de verboden stad, waar het misschien nog wel drukker is. Jammer is dat de gids telkens, gister ook, alleen bij de ingang iets vertelt en dat we dan twee uur zelf rond mogen lopen. Het resultaat is dat ik een beetje verdwaasd rondloop. Na een uurtje ben ik de drukte meer dan zat. Ik koop een flesje cola en zoek de weg naar de uitgang. Tot mijn schrik moet ik in de menigte door smalle openingen naar buiten. Bij de uitgang is het nog steeds heel druk. En ik moet nog een uur wachten, Ha Ha. Op een trapje schrijf ik intussen mijn verhaal. Met een half oog hou ik de aanhoudende stroom mensen in de gaten die via de drie poorten naar buiten gaan.

Na een uurtje is iedereen er weer en gaan we naar een klein restaurantje voor de lunch. 

Vervolgens lopen we naar het Jingshanpark. Vanaf de heuvel in deze vroegere koninklijke tuin heb je hetbeste uitzicht op de Verboden Stad en de witte stoepa in Beihaipark. Het park is lekker koel en aangenaam. Er wordt ook muziek gemaakt door straatmuzikanten. Ik hoor ze wel maar zie ze niet. Het Jingshanpark is aangelegd op en rond een kunstmatig aangelegde heuvel, die werd gebouwd met grond uit de gracht van de Verboden Stad. De heuvel is 46 meter hoog en wordt ook de kolenheuvel genoemd. In het park is ook een tuin met mooie bloemen die door de Chinezen uitgebreid gefotografeerd moeten worden. Er zijn heel mooie, heel oude bonzaiboompjes. Wat ik dan weer een beetje jammer vind is dat men meent de natuur te kunnen dwingen om onder dennebomen gras te laten groeien. Er liggen dan ook stapels graszoden klaar om de delen die al afgestorven zijn te vervangen.

Intussen heb ik echt wel spierpijn in mijn bovenbenen en kuiten! 

We gaan met bus en metro dan naar de Tempel van de Hemel of het Altaar des Hemels ligt in een uitgestrekt park in het zuiden van Peking. Hier leidden de keizers van de Ming-dynastie een plechtige, rituele ceremonie, waarbij ze als bemiddelaar tussen hemel en aarde offers brachten om de gunst van de goden af te smeken voor de volgende oogst. De godsdienst die daarbij hoort is het daoïsme. Tegelijk was deze band met de hemel natuurlijk ook de legitimatie van hun bewind.

Het tempelcomplex bestaat uit de grote ronde hal waar voor de goede oogst werd gebeden, de hal van keizerlijke onthouding (de keizer moest 3 dagen vasten alvorens aan de ceremonie deel te nemen) het open altaar van de hemel, en enkele bijgebouwen. We kunnen hier twee uur rondlopen. Ik wandel samen met Latifa rond. We zien een soort gant met heel veel groepjes, over het algemeen wat oudere Chinezen die aan het kaarten zijn of een ander spel dat een beetje lijkt op Go spelen. Het gaat er fanatiek aan toe. Het is leuk om te zien!

We kunnen drie tempels (offerplaatsen) bezoeken, maar op de een of andere manier zit het niet heel logisch in elkaar en moeten we goed zoeken om ze te vinden in het grote park. Om half zes treffen we de anderen (drie mensen zijn vanaf de lunch hun eigen weg gegaan) en we besluiten om ergens Pekingeend te gaan eten. Weer lopen (en ik heb nu ook zere voeten en ben moeier dan moe) paar metro’s en weer lopen. In het grote restaurant is het een drukte van belang. We moeten een uur wachten, en dat doen we gelaten. De pekingeend is lekker, maar erg vet. Ik zou het niet gauw nog eens bestellen.

Na ongeveer 19,5 km lopen zijn we om half elf weer terug in het hotel.

Ik pak mijn tas in en slaap onrustig.

Om half acht in de ochtend rijden we naar het vliegveld, nadat ik bijna opgesloten zat in het toilet. Handig moment op dat te doen.

Op het vliegveld moet ik drie keer mijn tas openen omdat er ergens een batterij inzat die in de handbagage moet. Met het zweet op mijn rug gaat 20 minuten later gelukkig het alarm niet meer af en kunnen we verder door de douane etc.

De vlucht terug verloopt relaxed, klein beetje turbulentie, en tien uur later ben ik op Schiphol waar Laura en Anna al op mij staan te wachten.

Per trein naar Assen en daar heeft Laura mijn auto zaterdag al geparkeerd zodat we door een enorme stortbui naar Gieten kunnen rijden.

Tijdens deze vakantie heb ik echt veel bijzondere dingen gezien en meegemaakt. In gedachten was ik deze vakantie toch vaak in Peru of bezig met nadenken over een volgende reis. Ik weet nu dat ik echt heel goed moet opletten dat een reis vooral zo min mogelijk grote steden bevat. En een rondreis door 1 land heeft mijn voorkeur.

De meeste indruk hebben India en Tibet op mij gemaakt. De tochten door de bergen en over de hoogvlaktes waren fantastisch en onvergetelijk. Van India zou ik echt meer willen