Monkey tempel, Patan Durbar Square en Kumari?

Vandaag even een wat korter verhaal. Ik heb de hele dag gelopen in een warm chaotisch Kathmandu. Rond tien uur vertrek ik met Latifa richting de Swayambhu, een stoepa die ook wel de monkey tempelwordt genoemd vanwege de vele apen die er leven. Gisteren vertelde een groepslid dat de trap omhoog naar de stoepa 365 treden zou tellen en vrij steil is. Dus we bereiden ons voor op een zware klim. Eerst lopen we drie kwartier naar de stoepa. Onderweg moeten we weer een rivier oversteken, het stinkt erg, het is te smerig voor woorden. Dan bereiken we de trap en beginnen aan de klim. Het valt heel erg mee, rustig aan, af en toe op adem komen en in een min van tijd  zijn we boven. Er hangt een serene sfeer, met mensen die in gebed zijn en rituelen uitvoeren. Een kleuterklassen in schooluniform loopt er ook rond. Ook hier weer volop restauratiewerkzaamheden gaande. We klimmen nog wat hoger naar een heet dakterras om wat te drinken en daarna dalen we weer af.

Met een taxi laten we ons naar Patan Durbar Square brengen, een half uur door smalle straatjes met veel verkeer en gaten in de weg. Het is een plein dat vol staat met tempels in allerlei maten. Ook weer veel die in de steigers staan. Het is hier niet druk, weinig toeristen. We gaan een tempel in en komen op een prachtige binnenplaats. Doorlopend komen we via kleine deurtjes (mind your head) in een andere tempel, ook al zo mooi. Deze tempel kun je echt in, trappen op en dan kun je helemaal rond lopen, echt heel leuk. Vanaf ze hoog is de binnenplaats ook heel mooi.

Er kot een soort optocht voorbij met een groep mannen die, zo te horen, niet zo heel lang blokfluitles hebben gehad!  We zwerven nog wat rond en komen bij een tempel waar men zegt dat daar de kumari woont. Maar dat kan helemaal niet, die zit op Durbar Square. We gaan er toch naar binnen, om de beurt op blote voeten. Mijn handen worden gewassen met water uit een kan. In de kamer zit een klein meisje dat de living goddes zou kunnen zijn. Ze geeft me wat bloemblaadjes die ik op mijn hoofd moet strooien. Ik maak een foto en ga weer naar beneden waar Latifa op me wacht. Ik zeg dat dit echt nep is, dit klopt helemaal niet. Maar het is wel grappig en Latifa gaat ook even kijken. We moeten er wel om lachen

In de tuin van een museum eten we onze lunch en nemen dan een taxi naar Durbar Square. Daar weer een hoop renovatie gaande. We komen nu wel in de tempel waar de echte kumari woont. Als we een half uur wachten laat ze zich even voor het raam zien, maar daar wachten we niet op. We lopen terug richting hotel om broodjes en water en fruit te kopen voor de reis van morgen.

we gaan met jeeps richting de grens met Tibet, omdat de weg nog niet goed begaanbaar is na de aardbeving. Volgens de gids krijgen we met ongeveer 12 controleposten te maken. Ik ben benieuwd!