En dan Nepal!

Lekker geslapen en vroeg uit de veren. Het is heerlijk om nog even rond het oude huis te wandelen. Er was ooit een zwembad, echt mooi versierd. Jammer genoeg staat het water erg laag, te laag voor een duik. We zitten weer in de bus met de vervelende stoelen tot de grens bij Nepal. Als we een kilometer of zeven voor de grens zijn begint er een rij stilstaande vrachtwagens. In de brandende Hitte moeten ze hoer uren(?) staan wachten vanwege de formaliteiten. Wij kunnen er gelukkig langsrijden. Bij de grenspost van India worden wij eruit gezet met onze bagage. Als onze bus kimt aanrijden zie ik, ik zit voorin de bus, van alle kanten mannen naar hun riksja rennen, erop springen en achter onze bus aan fietsen. Als we uitstappen staan de riksja vlak achter, bijna tegen de bus aan. 

Gaby,de gids, gaat met onze paspoorten naar binnen. Tegen de tijd dat zij terugkomt hebben Annet en ik toch maar een riksja geregeld. Een luxe exemplaar, met dakje, voor schaduw én de koffer van Annet kan erop. Voor 100 roepi rijdt hij ons de grens over. Daar staat onze Nepalese bus al te wachten. Met stevige stoelen waarin je gelukkig goed rechtop kunt zitten.

Dan begint de procedure voor het Nepalese visum. Papieren invullen, pasfoto en 25 dollar. Het geld wordt grondig bekeken, terwijl mijn dollars toch echt helemaal nieuw zijn! Maar misschien daardoor verdacht? Een scheurtje in een biljet of als er iets op is geschreven maakt dat het biljet niet in ontvangst genomen kan worden. 

Ik vraag aan een van de vier mannen in het kantoortje of ik foto’s mag nemen. Hij vraagt het aan een van de anderen, die vraagt het weer aan een ander en hij keurt het goed.

Buiten knoopt een van de heren een praatje met mij aan. Hij vraagt van alles over de groep o.a. of er politiemensen bij zijn, of we familie zijn etc. Hij vertelt dat hij van interpol is en ik trek de conclusie dat dit gesprekje gewoon zijn werk is, mensen uithoren. 

De rijstijl is in Nepal een stuk relaxter of ligt dat aan de chauffeur?

We hebben een bus zonder airco, alleen de raampjes kunnen open. Vlak over de grens staat een groot reclamebord voor bier met de tekst 

Typical German. De meeste huizen zien er hier verzorgder uit.

Veel zijn geverfd in vrolijke kleuren

Sommige huizen zijn eigenlijk kleine paleisjes zo mooi zien ze eruit

En als we de eerste bergjes op gaan staat het verkeer stil! Er fladdert een oranje vlindertje zorgeloos rond terwijl vrachtwagens en bussen in de zinderende (Ha Ha eindelijk kan ik dit prachtige woord een keer gebruiken) stil staan.

Er was een ongeluk gebeurd en na een uurtje wachten komt er weer beweging in. Na een paar honderd meter staan we opnieuw stil, maar we hebben in ieder geval een andere uitzicht. 

Na geruime tijd kunnen we min of meer gewoon verder rijden. We stoppen gelukkig vrij snel om wat te eten. De noodles (of was het nou noodlessoep?) was behoorlijk zout. Als we weer verder rijden zie ik termieten bouwwerken in het bos.

De winkeltjes en zelfs de marktkraampjes zien er netter uit dan in India.

Uiteindelijk komen we bij ons hotel in Chitwan, een klein overzichtelijk, op toeristen gericht plaatsje aan een rivier.

Opnieuw heb ik een ruime kamer dit keer met een mooie nette badkamer.