Op weg naar Agra

Op weg naar Agra. Het is maandagochtend spitsuur in Delhi! Chaos die schijnt te werken?! Wat opvalt is dat midden tussen dit drukke verkeer met veel, heel heel heel veel getoeter, her en der mensen ln de berm of op de “stoep” liggen te slapen. Ook in de vele parken en parkjes liggen mensen. Veel groen in Delhi buiten het oude centrum! Alle rotondes zijn kleine “ parkjes”, compleet met bankjes om op zitten. 

Met zijn vieren op een scooter wil ook wel. Niet omdat het moet maar omdat het kan? Twee kindjes voorop dan vader aan het stuur en mama achterop, maar ook een bestuurder met drie volwassenen achterop, alle combinaties zijn mogelijk!

De vrachtwagencabines zijn vaak prachtig versierd met nog net genoeg(?) zicht voor de chauffeur.

De route is het eerste stuk betrekkelijk  saai. Wel veel plekken langs de snelweg waar men bezig is torenflats te bouwen.

En dan akkers, veel akkers waar graan gekost wordt met de hand. Karren met  een paard of rund ervoor. 

Hier en daar een rokende schoorsteen, mini steenfabriekjes waar rode bakstenen gebakken worden. Voor zover ik het kan zien is het een grote oven met schoorsteen. 

Korte stop onderweg. Dit zijn zeker niet de mooiste maar wel geweldig om te zien hoe trots je kunt zijn op je land!

Er verschijnen af en toe mooie rieten hutjes in het veld.of zijn het “graansilo’s ? Want ik zie ze soms ook zonder dak gevuld met Ier dat graan zou kunnen zijn.

 Het rijden op tweebaans weg is echt bizar! Af en toe lijkt het alsof er een wedstrijd is wie de meeste mensen in een tuktuk krijgt en als er echt niemand meer bij past kunnen er altijd nog twee of mensen achterop staan. 

Jonge boompjes krijgen een muurtje om de stam ter bescherming. En onderweg hebben we de eerste koeien zien lopen, er volgen er natuurlijk nog veel meer! Vandaag krijgen we ook te maken met straatverkopers die nogal opdringerig en vasthoudend zijn. En bedelende kinderen. 

We bezoeken Fatehpur Sikri, een middeleeuwse niet meer bewoond stadje. Zelf de locals melden vandaag dat het erg heet is! Het voelt inderdaad heter dan gister, volgens de weerapp is het 41 graden. Het stadje is de moeite van het bekijken zeker waard. Er hoort ook een heel grote moskee bij. Gaby ,onze gids, blijft bij de uitgang. van het stadje op mij wachten zodat we er weer in kunnen als we terugkomen. Ik loop alleen richting moskee en al snel krijg ik gezelschap van iemand die zegt Ali Babs te heten. Ik vertel hem dat ik geen gids ben, maar hij zegt dan dat hij geen gids is maar dat hij “kunst” verkoopt in de moskee. Hij wil mij de weg wijzen naar de grote poort. Ik vertrouw het niet omdat iedereen omhoog gaat en hij mij de weg omlaag wil laten gaan. Uiteindelijk overtuigt hij mij als ik dan ook nog inderdaad de grote toegangspoort zie geloof ik hem. En die poort is prachtig net als de rest van de moskee die hij mij laat zien. Hij vertelt er van alles over. Ik koop een souveniertje bij hem en wil gaan. Maar hij wil mij ook nog een soort mausoleum laten zien waar iemand herdacht wordt. Met mijn shawl over mijn hoofd en schouders ga ik er binnen en loop om iets heen waar iets(iemand) op ligt. Bij de uitgang krijgt iedereen een tikje met een bos takken op zijn hoofd, ik ook. Na nog een paar foto’s neem ik afscheid van mijn “gids”. 

 We rijden naar Agra, zien daar aapjes en gaan ons luxe hotel in. We krijgen een welkomstdrankjes en een bloemenketting. Iedereen krijgt een wificode, maar op mijn telefoon en iPad werkt het helaas niet. Mijn koffer wordt samen met mij met de lift, 2 bij 1 meter, beetje krap, naar boven gebracht. Op elke etage stopt de lift. Op etage 4, ik moet naar 5, willen een heel dikke zwetende Poolse man en zijn vrouw instappen.  De Indiase man zegt dat ze moeten wachten tot de lift terugkomt en weer naar beneden gaat. Ze stappen toch in! En dat hadden ze niet moeten doen! Vlak voor de vijfde etage stopt de lift ermee! Het is warm en klein! De Indiase meneer begrijpt kennelijk de tekst Out of order please call ....niet, want hij doet niets. Ik maak hem duidelijk dat hij moet bellen. Eerst weet hij het nummer niet maar dan lukt het. Er gebeurt niets en ik begin me zorgen te maken. Na vijf minuten belt hij nogmaals en weer 5 minuten later verschijnt er een stuk betonijzer tussen de deur en zijn we bevrijd!

Gauw weer naar beneden om samen met een paar groepsgenoten even roepies te pinnen. Even is dan wel ruim drie kwartier want het is druk en chaotisch bij de pinautomaat.

We eten in het hotel en staan morgen vroeg op om om kwart over vijf naar de Taj Mahal te gaan. De zonsopgang bewonderen, of eigenlijk de Taj Mahal bij zonsopgang bekijken.