5200 meter is best hoog!

Verslag vanuit een koud bed in Tingri, mijn vingers stijf van de kou!

Heerlijk geslapen op het buitengewoon harde bed. Het was ook behoorlijk koud in de kamer, dat is even wennen na alle hitte van India en Nepal. Gisteravond, toen we aankwamen in Ji Long, schalmde er door het door luide chines muziek en werden er teksten uitgesproken. Navraag bij de gids maakt duidelijk dat het communistische propaganda is. 

Wat grappig is is dat ze niet goed weten hoe Engelse woorden te spellen. Op het kaartje van het hotel staat dus “hote” en een restaurant heet “restauran”.

Ontbijten doen we waar we gisteravond ook lekker hebben gegeten. Het duurt vrij lang, maar de omelet met groentes en de pannenkoek smaken goed. 

Het weer is lekker, hier en daar een wolk maar ook een lekker zonnetje.

Banaantjes gekocht. 4 yuan ik betaal met 50 en de man van de winkel werpt een handjevol verkreukelde bankbiljetten op de toonbank. Het wisselgeld kopt wel. 

Onderweg magnifieke toppen. Een klooster zo hoog dat het niet te bezoeken is. Oprichter van de zwartkappen, er zijn hier drie groeperingen (door Gaby sektes genoemd) die te herkennen zijn aan de kleur kap die ze dragen, heeft daar de lucht ontdekt heeft maandenlang (?) gemediteerd en kon toen vliegen.

Op grote hoogte, boven de boomgrens plant men bomen en andere dingen? Het is hier nu lente en volgen de gids gaan sommige bomen echt groeien. Sowieso zijn er op deze grillige hoogte op sommige plekken huisjes gebouwd, nieuw. Richting Tingri zie je af en toe complete Vinex-wijken. Het blijkt dat men de spoorlijn die nu stopt in Lhasa wil gaan doortrekken tot de grens (?). En dan moeten er natuurlijk ook op allerlei plekken mensen gaan wonen. Beetje jammer van deze prachtige wijdse min of meer ongerepte omgeving. We zien heel mooi de toppen van de Himalaya! En ik ben erg onder de indruk. Ik heb nog nooit eerder zon fantastische tocht gemaakt, fabuleus.

Onderweg moet er vaak gestopt worden omdat veel reisgenoten vaak moeten plassen. We drinken liters water omdat dat noodzakelijk is op deze hoogte. Onderweg bij dat klooster in de buurt is zelfs een toilet, met een dames en heren afdeling. Bij het toilet stel je je voor een (nieuwbouw) hokje met drie langwerpige gaten in de betonvloer waarin een berg stront te zien is. Tussen de drie gaten zitten schotjes, zodat je we gezellig met de buurvrouw kunt kletsen!

Als we in de buurt van ons hoogtepunt komen, een pas (Kindala?) van 5200 meter, begint het licht te sneeuwen. Eenmaal buiten kunnen we naar buiten om foto’s te maken. Heftig, de hoogte doet zijn werk: kortademig, licht in het hoofd, en hoofdpijn. Ik ga vrij snel weer terug de bus in. Anderen blijven langer buiten rondlopen en de chauffeur en de gids worden een beetje geïrriteerd omdat het helemaal niet verstandig is om zolang daar te blijven als je lijf nog helemaal niet gewend is aan grote hoogte. 

En dan wordt Joost ineens niet goed en valt flauw in de bus. De gids heeft 1 (halve) spuitbus met zuurstof die gebruikt wordt om Joost weer bij te brengen. Hij knapt niet echt op en krijgt telkens wat zuurstof. De gids belt naar een ambulance als na ongeveer een half uur er geen verbetering lijkt op te treden. Er kan geen ambulance komen, dus naar het volgende dorp dan maar, daar zou misschieneen dokter en zuurstof zijn. Niet dus. Weer 30 km verder weer een dorp met na even zoeken een niet officiële arts en geen zuurstof. Weer verder dan naar Tingri. Intussen zijn we ongeveer anderhalf uur verder en de chauffeur heeft toestemming bij de politie gevraagd om de maximale snelheid te mogen overtreden. Weer in een dorp vinden we een soort dokterspraktijk, daar krijgen we een zak met zuurstof waarmee Joost het moet volhouden tot Tingri.

Uiteindelijk komen we dan in Tingri en na een aantal keren vragen komen we in een nieuwbouwwijk bij een ziekenhuis dat nog niet af is. Er komt een arts in de bus met een paar verpleegsters, overigens in behoorlijke smoezelige witte (eigenlijk grijze) jassen. Joost wordt grondig onderzocht en de arts stelt vast dat hij geen hoogteziekte heeft, maar verzwakt is doordat hij diarree heeft en weinig heeft gegeten, dat in combinatie met de hoogte moet de oorzaak zijn. Er gaan opnieuw twee zakken zuurstof mee en dan kunnen we naar het hotel. Het is intussen half zes en we hebben niet geluncht dus er dreigen meer slachtoffers te gaan vallen. We bestellen eten en ik merk dat ik weinig trek heb, net als in Peru, en ik heb last van hoofdpijn. Verder voel ik me redelijk. Na wat rijst en een blikje cola voel ik me al beter. 

Ik ga naar mijn kamer waar het natuurlijk ook steenkoud is en kruip onder twee dekens met mijn thermoshirt en een fleecevest aan.