Van Tingri naar Shigatse

Het eten kreeg ik niet goed weg gisteravond, ik dwing mezelf om een half bord rijst te eten. Verder voel ik me nog oké. Intussen zijn vier mensen ziek geworden! 

Maar dan ga ik naar bed...... elke keer als ik in slaap val schrik ik wakker omdat ik geen adem meer haal. Het is steenkoud in de kamer én in mijn bed. Mijn voeten zijn ijsklompjes en mijn rug en alle delen van mijn lichaam die het matras raken worden kouder en kouder. Ik leg mijn donsjack onder me en dat scheelt al een beetje. Rond half twee slaap ik nog niet en denk erover om Gaby te wekken en wat zuurstof te vragen. Maar ja, dan moet ik weer mijn bed uit, waar het toch wel iets warmer is dan in de kamer, en dan moet ik die hele gang over. Ik geef mezelf nog maar een kans door het nog eens te proberen en alleen diep adem te halen als ik wakker word. Ik moet er gewoon op vertrouwen dat ik wakker word als mijn ademhaling stopt. En dat werkt. Ik word erg vaak wakker, maar ik slaap ook telkens 10 of 15 minuten en misschien wel langer.

Als ik wakker word voel ik me beter, eigenlijk goed en ik heb geen idee hoe laat we vertrekken. Als ik om tien voor negen mijn kamerdeur open zit Latifa al klaar, want we vertrekken dus om negen uur.

Razendsnel alles inpakken, tanden poetsen en dan duurt het toch nog wel een tijdje zodat ik even rustig wakker kan worden.

Gelukkig gaan we nog even langs een winkeltje voor water en wat eten, want ik heb het ontbijt gemist en heb wel trek.

Zo grappig dat op deze hoogte (4200 m) de verpakkingen van chips en cakejes allemaal bol staan door de luchtdruk die hier lager is dan waar ze geproduceerd worden.

Onderweg weer een politie checkpoint. Allemaal de paspoorten laten controleren. Die Tibetanen maken veel geluid als ze praten en ze doen dan heel druk. En dat terwijl er een bordje hangt met “quiet please!”.

Op de reclameborden etc. staat alles in grote Chinese tekens en kleine Tibetaanse tekens.

We komen langs het uitkijkpunt waar de Mount Everest op zijn mooist te zien is, tenminste ........ als er geen laaghangende wolken zijn. En ja, die zijn er vandaag wel. En dat terwijl we slechts 100 km verwijderd zijn van deze berg. Dat is wel even jammer, maar de tocht is verder weer indrukwekkend mooi.

Voordat we een hoge pas over kunnen komen we stil te staan omdat er ijs op de weg ligt. Het duurt niet lang en dan rijden we door allen nog maar besneeuwd landschap. Links en rechts alleen maar wit zien is bijzonder.

Voor de pas 5200 meter opnieuw weer een file die stilstaat. De mannen mogen naast de bus plassen. Als het langer gaat duren gaan de dames ook naast de bus, naast elkaar. Dit is een uniek moment, want het is de eerste keer dat ik buiten adem raak van even plassen!

In de bus zijn de vier zieken op deze hoogte er niet goed aan toe. Gelukkig gaan we vanaf nu alleen nog afdalen, maar we overnachten nog wel op 3900 en gister op 4200 meter, dus echt veel verschil is er niet.

We eten onderweg om half drie late lunch in een klein eethuisje. De noodlesoep is lekker maar erg vet, dus eet ik vooral de noodles.

Onderweg camera’s boven de weg, daar gaat de chauffeur langzaam rijden, het is een soort checkpoint.

Overal zie je langs de weg, ook op plekken waar niemand woont heel grote bilboards met propaganda teksten van de regering. Het is allemaal behoorlijk benauwend.

De gids is op zijn hoede als we naar dit soort zaken vragen. 

In het hotel heb ik weer een prima kamer waar dit keer wel elektriciteit uit het stopcontact komt én twee van de vier lampen doen het ook, dat is genoeg.