Drie dagen

Nu moet ik even heel diep graven in mijn herinneringen. Ik ben dinsdag 26 april weer uit Dallas vertrokken om te overnachten in Nacogdoches, een stadje dat beweert het oudste stadje van Texas te zijn. 'S middags heb ik er al een tijdje rondgezworven en weer eens een heerlijke burger met blue cheese gegeten. Het huisje waar ik in ga slapen is echt fantastisch,
: ruim, schoon prettig. Ik wordt hartelijk ontvangen door de gastheer Buzz. Hij laat me zien hoe alles werkt en we hebben een leuk gesprek over van alles en nog wat en natuurlijk over pistolen. Buzz heeft er ook een en vertelt dat hij hem heeft om zich te kunnen verdedigen, maar daar heeft hij hem nog nooit voor hoeven te gebruiken. Ik zit nog lange tijd lekker buiten. Er is slecht weer voorspeld, maar waar ik ben is er 's nachts 1 onweersbui en verder niet. (Ik geloof dat ik dit al in mijn vorige blog heb verteld, maar die is op mysterieuze wijze verdwenen.)

De volgende ochtend loop ik een deel van de Lanana Trail, een pad langs een riviertje dat door Nacogdoches stroomt. Het is aardig modderig en het is nergens echt stil. Overal hoor je verkeer, dat is jammer. Het is trouwens op weinig plekken echt stil, bij mijn prachtige huisje was het ook niet stil want de airco moest aan en dat geeft herrie. Als je 's avonds laat ergens over straat loopt hoor je ook altijd die airco's.
Ik zie tijdens de wandeling wel veel vogels, vooral Common Cardinals, die leuke rode vogel met een kuifje. Ik zie een paar spechten en nog zo wat gevleugelde vrienden.

Wat hier echt geweldig is is hoe men de veiligheid wil vergroten. Op verschillende plekken staan palen met een helder blauw licht. Er zit een knop op en daarmee sta je direct in verbinding met 911, het alarmnummer.

Na mijn wandeling ga ik verder naar Alba bij lake Fork. In eerste instantie kan ik het hutje niet vinden, maar een vriendelijke mevrouw wijst me de weg. Als ik in het huisje, met uitzicht op het meer, kom vind ik een taartje met een vriendelijk briefje van de gastvrouw. Het is mierzoet en na een paar happen zet ik het weg in de koelkast.
Buiten geniet ik van de ondergaande zon en zie ik een flink aantal vissers, maar ik zie niemand ook echt een vis vangen. Als ik onder de douche wil gaan vind ik een minder aangename verrassing: er liggen tientallen zwarte haren in de douche. Ik besluit maar geen gebruik van de douche te maken. Getsie. Ik heb de gastvrouw later nog wel een berichtje met foto hierover gestuurd en zij verontschuldigde zich ervoor en bood me een "discounted stay" aan als ik nog eens in de buurt was.

Onderweg naar Windom kom ik in Honey Groove. Zelf noemen ze zicht the sweatest town, maar het is vooral een dooie boel!

Donderdag 28 april is het stralend weer en blijf nog even wat lezen in de zon voordat ik dan vertrek naar mijn laatste Air B&B in Texas. Mijn laatste stopplek is in Windom een dorpje met nog geen 100 inwoners, die trouwens wel allemaal 's avonds hun gras maaien. Onderweg ben ik ook nog even in Alba geweest, daar wonen ook maar 490 mensen, maar ........ ik heb er wel 6 kerken gezien toen ik er doorheen reed. Onderweg zie ik ook nog de Cowboy Church ergens langs een weg!
In Windom vind ik de sleutel van het huisje in de brievenbus en het is opnieuw een prima huisje, ruim, netjes en schoon. De verhuurder komt ook nog even langs, aardige man. Omdat ik honger heb vraag ik hem waar ik iets kan gaan eten en hij verwijst me naar een eethuisje "the red union", dus daar ga ik naartoe. Het gekke aan die eethuisjes hier is dat ze er van buiten absoluut niet aantrekkelijk uitzien. Van binnen in dit geval ook niet, maar dat blijkt deels door een vergissing mijnerzijds. Als ik binnenkom kijk ik even om me heen en zie aan een tafeltje drie vrouwen zitten. Eén van hen zegt dat het hier het roken-deel is en daar, en ze knikt met haar hoofd, het niet-roken deel. Ik ga naar de plek die zij volgens mij bestempelde als niet roken en bestel mijn eten. Na een tijdje krijg ik mijn bestelling en de serveerster vertrouwt me toe dat dit ook haar favoriete eten is! Op de menukaart staat dat 60 plussers én agenten in uniform korting krijgen!!
​Als ik ga betalen kom ik erachter dat er om een hoekje nog een eetruimte is: niet roken! Dat ziet er iets aantrekkelijker uit. Jammer dat ik daar te laat achter kom!

Vrijdag 29 april vertrek ik weer naar Dallas. Ik verheug me er op om de avond en de zaterdag nog met Laura door te brengen!