Dick's last resort en een bustochtje?

Afgelopen nacht is er weer een hoop gekrijs van de overgebleven twee kippetjes en wij denken dat er weer een slachtoffer is te betreuren. Gelukkig blijkt de volgende dag dat beide dames nog in leven zijn. Later blijkt dat er 's nachts een racoon, oftewel een wasbeer, het op de kippen heeft gemunt. Benjamin, onze gastheer, is er vannacht uit geweest om deze wasbeer te verjagen en zo de kippen te redden.Wij gaan op weg naar San Antonio via Blanco, een stadje met een historisch plein. Als we daar aankomen blijkt het plein wel historisch, maar niet erg indrukwekkend.

We besluiten eerst in San Antonio op pad te gaan en pas 's avonds naar onze airB&B te gaan. Laura vindt heel mooi in de Lonely Planet een gratis parkeerplaats waar vandaan een bus naar downtown gaat. Super handig! Als we in de stad zijn gaan we gelijk naar de riverwalk. Omdat we wat dingetjes vergeten zijn uit de auto gaan we nog even snel op en neer naar de auto en dan toch echt aan de wandel langs de Riverwalk. De Riverwalk is een wandelpad dat aan weerszijden van de San Antonio river. Ooit in 1921 was hier een overstroming en toen is men gaan nadenken over oplossingen. eén van de ideeën was het aanleggen van een dam die het water kon tegenhouden. Uiteindelijk is de dam niet afgemaakt en zijn er wandelpaden aangelegd op het niveau van de rivier en dus een stuk lager dan de stad.Wij hebben een paar uur rondgelopen op de Riverwalk. Hoeveel miles de Riverwalk in totaal beslaat weet ik niet, kan ik (nog) niet vinden. Wij hebben in ieder geval niet het hele traject afgelegd.

Het was ons al opgevallen dat we de laatste tijd George niet meer hebben gezien, eigenlijk al een paar jaar niet. Maar nu is het ons duidelijk geworden dankzij dit bord aan de Riverwalk.

En dan gaan we even iets drinken bij een heel apart café: Dick's last resort. De serveerster en haar collega's zijn echt heel bijzonder. Eén van hen riep naar mij dat hij mij dankbaar was dat ik mijn dochter mee had genomen. De serveerster riep luid tegen iedereen die net op het terras was gaan zitten dat we allemaal goed moesten luisteren omdat ze even ging uitleggen hoe het werkte op dit terras. Mensen die er al wat langer zaten keken geamuseerd naar onze een tikje verbaasde gezichten. Een mannelijke bediende legde bij mij en Laura een placemat neer, dus ik zei dat we alleen iets wilden drinken. Ja, zegt hij, dat weet ik maar je gaat er vast knoeien. De serveerster zei: " Jouw kennen we al langer, je maakt er altijd een bende van". De menukaart hangt aan het plafond.

We lopen nog een stukje door San Antonio, zien een stukje van een kerkdienst en heel veel, heel veel daklozen. Het is ons vanaf de eerste minuut in deze stad opgevallen dat er echt bijzonder veel zwervers rondlopen. Het is echt schrijnend.

Dan hebben we een enorm goed idee: we gaan met de bus in de andere richting om zo via een "toeristische" route bij de auto te komen. We hadden op de bushalte gezien dat lijn 100 een rondje rijdt. Opgewekt stappen we in en rijden een tijdje mee. We zien op verschillende plekken, bijvoorbeeld onder de highway, veel zwervers liggen en zitten. Na een half uur stappen we dan toch maar eens uit om aan de andere kant weer op lijn 100 te stappen, want we zijn echt helemaal buiten San Antonio!
Na nog eens 20 minuten in de bus komen we toch bij de auto en rijden naar onze slaapplaats. We komen ergens bij een huis en als we binnenstappen maken we kennis met Michael. Hij vertelt ons dat er iets is misgegaan want onze kamer met eigen badkamer is aan andere mensen gegeven. Wij krijgen een andere kamer en een badkamer die eigenlijk van Michael is. We krijgen $10 van hem terug vanwege deze vergissing. Het is een beetje een aparte kamer, met een luxe bed, maar verder is het een beetje armoedig. De vuurvliegjes buiten zijn echt leuk om te zien en we zijn in goede handen want bij de ingang van het huis staat een mooi beeld!