Fred A. Roberts en mint in de buitendouche.

Gisteren ging er iets mis met de internetverbinding dus schrijf ik vandaag over gisteren!
In het kleine huisje van Gerrie heb ik lekker geslapen. De buitendouche geeft gelukkig ook warm water, dus ik heb daar fijn gedoucht. Het geurde lekker naar munt, want er groeien muntplantjes in de douche!

De granola, home made by Gerrie, pecannoten met honing en zonnebloempitten smaakte verrukkelijk met de bramen en de Griekse yoghurt. Bij het afscheid nemen heb ik natuurlijk om het recept gevraagd en dat heb ik inmiddels ook gekregen. Gerrie woont nog maar ruim een jaar op deze prachtige plek, daarvoor leefde ze in Houston waar ze nog steeds werkt. Gerrie geeft me nog een tip om vooral ook even naar Fayetteville te gaan, een oud stadje met een historisch plein.Ik besluit om dat te doen en dat was de moeite waard! Onderweg naar Fayetteville valt het me weer op hoeveel grote roofvogels er vliegen. Regelmatig tref je ze aan op de weg, smikkelend van een vers verkeersslachtoffer. Aangekomen in Fayetteville loop ik rond het plein en maak een paar foto's. Het is een mooie plek met historische pandjes. Er is ook een "museumpje" maar dat is gesloten.

​Ik loop langs een winkeltje, bekijk het aanplakbord met berichten. Vooral in de weekenden is er veel te beleven. Nu ben ik de enige tourist en dat valt op. Een man komt uit een huis en loopt op mij af om te vragen waar ik vandaan kom. Hij stelt zich voo: Fred Roberts. Hij vertelt dat het stadje oorspronkelijk vooral door Tsjechen werd bewoond. Prompt komt er een oude man uit de winkel en Fred roept hem erbij, want dat was nou zo'n Tsjech! De man grijnst naar me met een mond vol rottende tanden en gaat weer weg.
Fred loopt al pratend met mij het pleintje over en vertelt over het stadje en stelt mij vragen. Tussen neus en lippen merkt hij op dat alle Amerikanen natuurlijk Amerikaan zijn, maar dat Texanen nog net een beetje meer Amerikaan zijn!
​Fred vindt dat ik echt het museum moet bekijken en neemt me meer naar zijn kantoor, hij doet in verzekeringen, hij verzekert de boerderijen in de omgeving. Hij hoopte dat zijn vrouw er was want zij weet het telefoonnummer van de man die het museum beheert. Zijn vrouw is er niet maar wel een andere dame, zijn secretaresse(?) en zij gaat op zoek naar het nummer. Intussen zit ik in een grote leren stoel tegenover Fred. Hij wordt een paar keer gebeld. Ook vertelt hij nog dat zijn grootouders uit Zweden afkomstig waren en uit Duitsland.
De secretaresse keert terug van buiten met een telefoonnummer en Fred belt naar de man van het museum. Helaas zit hij voor een paar dagen in Austin dus ik kan het museum niet in. Deze Fred is heel relaxed, hij praat uitgebreid met de man van het museum, vertelt ook over mij.
​Als ik vertel dat ik docent ben in Nederland vertelt Fred dat hij "eigenaar" is van een school! http://roberts.pasadenaisd.org
Hij laat me de website zien, echt geweldig leuk!
Uiteindelijk ga ik na ongeveer een uur weer verder, maar niet nadat ik voorzien ben van allerhande tips ( the painted churches), folders én twee visitekaartjes: voor mijn dochter als ze langs wil komen en wil eten bij hem en zijn vrouw en voor mij zodat ik kan bellen als ik hulp nodig heb!!
Wat een hartverwarmende ontmoeting is dit en een heel mooi begin van deze dag!

Mijn volgende stop is in Round Top, een klein plaatsje met een historic square. Erg grappig, het is eigenlijk wel helemaal ingericht voor toeristen, maar die zijn er niet op een doordeweekse dag. Ik loop een rondje langs alle huisjes, bekijk de winkeltjes en "kunst". De restrooms zijn er volop en nog hardstikke schoon ook. Ergens is een gallerie met bewegende objecten, daar word ik hele maal rustig van als ik dat al niet wasHet ruikt in Round Top heerlijk naar hout, er worden twee nieuwe panden gebouwd.
Van Round Top ga ik naar Chappell Hill. Onderweg zie ik ineens een stuk of 30 van die grote roofvogels zitten. Ik kan gelukkig een paar meter voorbij hen stoppen om wat foto's te maken. Een paar van die vogels bleken nogal verlegen, want die vlogen weg toen ze de fotocamera zagen!Natuurlijk was ik nieuwsgierig waarom het zo'n drukte van belang was en ik ging op onderzoek uit. Al snel kwam ik achter de reden: een dood hert in de greppel!

In Chappell Hill is het tijd om wat te eten. Ik ga een eethuisje binnen dat tevens een giftshop is. Een hele blije vrolijke serveerster begroet me en vraagt How I'm doing en ik antwoord haar en vraag natuurlijk ook even hoe het met haar gaat. Ik krijg een plekje bij het raam en bestel een taco met kip en avacado.Uit beleefdheid eet ik netjes mijn bordje leeg, hoewel mijn buik dat minder leuk vindt. De serveerster vraagt of ik nog een dessert wil, maar dat kan er echt niet meer bij!
Ik reis verder naar mijn eindbestemming van deze dag: Willis. Daar huur ik een kamer bij Robert. Als ik aankom op het complex aan het meer, met grote huizen, kan ik het huis van Robert niet vinden, dus ik bel hem en hij loodst mij naar zijn appartement.

De volgende morgen vertelt Robert dat hij naar de gym voor een work-out met church-members. Hij legt me uit dat als je een zware training doet het heel motiverend werkt om "praise the Lord" te zingen. Als Robert weggaat krijg ik een hug van hem. Ik ga nog even lekker in de zon op het terras zitten en geniet van het uitzicht.