Paracas en Pisco

Ik heb al veel geschreven, maar het uploaden van de foto's gaat moeizaam of niet. Vandaag is het 3 augustus en ik besluit om de verhalen te publiceren en de foto's volgen dan op een later moment.

Na een wat onrustige nacht, vaak wakker, compleet met een kleine nachtmerrie over het verkeer heb ik geprobeerd mijn spullen wat logischer in te pakken. Ik probeer alles telkens op dezelfde plek op te bergen zodat ik het snel terug kan vinden als ik het nodig heb. Daar ben ik nog niet goed in maar er zit gelukkig wel verbetering in, want al dat zoeken telkens is frustrerend.

In het hotel, dat echt knus en gezellig is, met een Nederlands sprekende eigenaar, ontbijten we met ons allen. Lekkere verse broodjes, een eitje en oploskoffie die helemaal niet verkeerd smaakt.

Boven Lima en omgeving hangt 7 maanden per jaar een dik grijs wolkendek: la Garua. Mist vanaf zee stijgt op, worden wolken die door de Andes worden tegengehouden en dus daar blijven hangen. Toen Lima werd gesticht in was het zomer. Lima is een woestijnstad, heeft 12 miljoen inwoners. Het wordt groener gemaakt, steeds meer planten en bomen.

De bus is lekker ruim maar niet zo'n hele grote. Er zijn twee chauffeurs mee die elkaar afwisselen. Onderweg worden we een keer gecontroleerd door de policia en dat soort controles komen we regelmatig tegen. 

We stoppen bij een koffietent waar ik een heerlijke aardbeien sap (vers) drink en wat te snacken koop voor onderweg. 

We lunchen in Paracas, lekker druk met vakantievierende Peruanen. Ik eet tot mijn verbazing een lekkere vis met machosaus, een saus met inktvis en garnalen! En..... er komen twee Peruanen met giteren én panfluit met een versterker muziek maken. Wij vinden het veel te luid! 

Dan gaan we Luis, onze gids deze twee dagen, ophalen. Luis is een vrolijke gids die goed verhalen kan vertellen.

Hij maakt ons duidelijk dat we in een vreemd gebied zijn: namelijk in de droogste woestijn ter wereld (hoewel men altijd zegt dat die in Chili ligt, de Atacama woestijn, maar eigenlijk loopt die woestijn langs de kust helemaal door en is dus deze woestijn in Paracas de droogste woestijn ter wereld. Luis' Desert wil hij hem graag noemen!

Overigens lijkt het erop dat door de klimaatveranderingen deze woestijn geen woestijn blijft: dit jaar heeft het al twee keer zoveel geregend als normaal! 

Luis neemt ons mee de woestijn in en laat zien dat er niets, maar dan ook helemaal niets groeit en dat er ook geen enkel organisme hier leeft! Echt kurkdroog. 

Er zijn fossielen van miljard jaar oud uit de tijd dat de zee hier verdween. Er zijn ook st. Jacobsschelpen te vinden, maar die zijn hier als afval ooit gedumpt.

We rijden naar een klif waarop we la Catedral kunnen zien, vroeger een natuurlijke boog in zee, maar bij de aardbeving in 2007 is hij verwoest.

Op en tegen een rots zitten een heleboel Jan van Genten keurig in het gelid. Ik ben blij met mij verrekijker!! Geweldig om te zien. Daarmee kan ik ook een dode zeehond zien drijven, iets minder leuk.

Er vliegen hier Kalkoengieren rond, moeilijk te fotograferen!

Dan gaan we nog naar een plek met rood gekleurde rotsen, door ijzer dat er voorkomt.

Nadat we Luis teruggebracht hebben rijden we naar Pisco, de stad die in 2007 verwoest is door een aardbeving. De stad is nog steeds een aardige puinhoop, met nog veel huisjes van hout in die tijd als noodvoorziening gebouwd. En veel puin. Veel, heel veel tuktuks hier, wel moderne. Helaas (nog) geen foto van kunnen maken!

Het hotel is een soort oase in de stad, met een binnenplaats met zwembad.

Met een klein groepje lopen we door Pisco naar een restaurant om nog wat te eten. Iedereen neemt nog een keer een hoofdgerecht, ik neem een voorgerecht, maar wel een super lekkere: met kip gevulde avocado! 

Ik slaap goed, maar kort: om 4 uur ben ik wakker