Hacachina en Nazca

30 juli 2017  Pisco

Bij het ontbijt zeg ik nog niet dat ik jarig ben, maar als we bijna klaar zijn met eten komt er speciaal voor mij een fruitcoupe en zingt de hele groep happy birthday voor mij!! Het ontroert me een beetje. Ik begin er aan te eten maar bij hap twee heb ik een lange zwarte Peruaanse haar in mijn mond! Na die verwijderd te hebben eet ik dapper door, maar na nog een paar happen komt er een tweede haar. Aangezien je een gegeven paard niet in de bek moet kijken  besluit ik toch door te eten, want het fruit is heerlijk. Ik krijg van Montse ook nog een boekje met een klassiek verhaal uit/over Peru.

Vol goede moed vertrekken we rond acht uur richting de haven. Het is prachtig, helder en windstil weer. We wachten bij een boulevard met prachtige hele grote vakantiewoningen. Overal zie je poetsvrouwen in de weer om alles helemaal schoon en netjes te maken.We wachten en wachten op bericht of de haven open zal gaan. Ik zie daar voor het eerst in mijn leven dolfijnen zwemmen, vijf stuks. Wat een fantastisch gezicht!En dan, het telefoontje dat we niet kunnenvaren omdat de haven gespoten blijft vandaag. Dat is wel een teleurstelling hoor!

De buschauffeurs hebben een alternatief: een "wijnproeverij". Dat lijkt ons wel wat ondanks dat het nog redelijk vroeg, rond half tien, in de ochtend is.Daar aangekomen woren we vewelkomd door een grote groep hondendie door de tent heen lopen, plassen en proberen te zorgen voor nog meer nageslacht. Een Peruaanse dame legt ons het hele proces van hetwijn produceren uit. Het gebeurt daar op traditionele wijze. Als de rondleiding gedaan is gaan we proeven. We zitten netjes in een kring en krijgen eerst een pure Pisco sour en daarna een aantal andere drankjes te proeven. Het toasten gebeurt om zijn Spaans én in Quecha. Filmpjes! We hebben veel lol en stappen vrolijk weer in onze bus. Onze volgende bestemming deze dagis Huacachina, een oase in de woestijn. Het is nog steeds super druk overal met vakantievierende Peruanen. Montse verbaast zich erover en vindt het niet leuk!

Als we vlakbij Huacachina zijn worden we tegengehouden, de bus mag niet verder want het is te druk daar. Als Montse voorstelt om te gaan lopen of met een tuktuk te gaan word ik enthousiast: ik wil graag een ritje in de tuktuk doen. Met ons drieën, Dina  Hans en ik, worden we voor 5 Sol naar de oase gebracht. Super grappig, al toeterend en auto's inhalend waar het maar even kan of niet kan. Het is warm en druk. Ik loop met Dina, Hans, Brigitte en Frank naar de plek waar je omhoog kunt klimmen om een mooie foto van demoase te maken. Dat valt tegen: bij elke stap omhoog zak je voor de helft of meer weer terug naar beneden.Ik klim een heel stuk, maar met mijn camera erbij valt het zwaar. Ik ben bang om uit te glijden en zand in mijn camera te krijgen dus ga ik niet verer. Samen met Brigitte daal ik weer af, maak wat foto's en loop een beetje rond. Uiteindelijk gaan we samen lunchen. Een lekkere salade met een glas jugo gaat er wel in! 

Met de tuktuk weer terug naar de bus om door te gaan  richting de Palpalijnen. De palpalijnen zijn soortgelike geogliefen als de Nazcalijnen.De lijnen hebben de naam van het stadjes waar ze bij liggen. We zien met een beetje moeite een paar tekeningen tegen een berg. De zon staat precies verkeerd, dus een foto maken lukt niet. De tekening stelt twee kinderen en een of twee volwassen figuren. Er staat nog een kind een stuk hoger rechts, men vermoedt dat dat een overleden kind voorstelt.

Ergens deze dag zien we langs de weg, vanuit de bus een man lopen met een enorm kruis op zijn schouder en wieltjes aan de onderkant!

We rijden naar de uitkijktoren bij de Nazcalijnen en precies tegen zonsondergang klimmen we omhoog. We kunnen lijnen zien van een deel van de hagdis, die doorsneden wordt door de Panamerica weg, van Alaska tot onderin Zuid Amerika. In Zuid Amerika loopt deze weg helemaal langs de kust. Maurice: "Waar verdien jij je brood mee? Met ijs verkopen in de woestijn." Er was een man die ijs verkoopt bij de uitijktoren.

Voordat we naar het hotel kunnen moeten we nog even worden gewogen voor het vliegen morgen! Om de beurt razendsnel op de weegschaal, zodat de computer een indeling kan maken voor de vliegtuigjes!In het prachtige hotel aangekomen blikt mijn rugzak verdwenen. Ik raak in een lichte paniek: wat als hij weg blijft? Mijn medicijnen zitte erin! Etc. etc.Uiteindelijk komt hij boven water: per vergissing meegenomen door Ruud, hij heeft ook een grijze rugzak bij zich! Pffffffff! 

Na een verfrissende douche gaan we met een grote groep eten. Mijn visje blijkt erg aangebrand en niet te eten. Ik krijg een nieuwe en die smaakt goed gelukkig. Samen met een rondje dat ik geef vanwege mijn verjaardag reken ik  135 Sol af, ongeveer € 35.