Uros eilanden, drijvend op het Titicacameer

Nadat ik mijn cameratas met inhoud in de kluis van het hotel heb laten opbergen, mijn was heb afgegeven en water heb getapt, gaan we op weg naar de haven. Er staan een stuk of 12 fietstaxi's voor ons klaar! Super grappig en een tikje spannend als je weet hoe de Peruanen rijden. We komen veilig aan in de haven en ontmoeten daar onze gids, Junior, voor de komende twee dagen. Hij laat ons kennismaken met een soort etherische olie op basis van alcohol en munt, dat je op je handen giet, even wrijft en opsnuift door je neus. Helpt tegen hoogteziekte, is goed voor de spijsvertering én natuurlijk ook weer voor de potentie! De man die de boot bestuurt heeft een door hem zelfgebreide muts op. Het Titicacameer heeft een oppervlakte van twee keer Luxemburg. Aan boord van de boot legt hij uit dat de mensen van Uros op de drijvende gemeenschappen niet elke dag toeristen krijgen, maar dat dat rouleert. In het Titicacameer groeit riet, doordat het telkens vergaat ontstaat er een dik drijvend pak "veen". Daar steken ze vierkante stukken van, verbinden die met elkaar met touw en leggen daarover een dikke laag riet. Klaar is het eiland. Ze bouwen er huisjes op en leggen het eiland vast met touw en palen in de grond. Het eiland is verplaatsbaar. Op het eiland dat wij bezoeken zijn vooral vrouwen aanwezig, de mannen zijn aan het vissen. De vrouwen zingen een lied voor ons en Junior stelt hen vragen en legt uit hoe deze mensen leven. Junior spreekt Quecha! Een van de vrouwen laat ons haar huis zien, een rieten schuur met een bed. Sommigen van ons, waaronder ik, varen op een rieten(?) boot naar de overkant, daar drinken we een kop cocathee.

Dan varen we twee en een half uur naar Mantani, een eiland met ongeveer 5000 bewoners die leven in tien gemeenschappen. We worden ontvangen door een aantal vrouwen die ons drie rode bloemetjes geven, die steek ik in mijn haar. De vrouwen hebben een lunch voor ons bereid: een lekkere soep, en daarna reist en vier verschillende soorten aardappels. Een kopje muntthee na.

We worden verdeeld over verschillende families. Dina, Mart, Carolien en ik gaan bij Fidela eten en slapen. We moeten een flink stuk omhoog lopen om bij haar huis te komen. De kamers zien er goed uit, eenvoudig, een dikke stapel dekens en geen licht. Er is een badkamer met douche en toilet, maar geen water. Fidela biedt ons haar zelfgemaakte producten aan: truien, mutsen, handschoenen etc. Ik koop van haar drie gehaakte bloemetjes voor in de kerstboom! Het zijn dezelfde bloemetjes als die we kregen bij aankomst.

Rond vier uur verzamelen we op het grote plein omdat we 400 meter omhoog gaan klimmen naar de top voor een mooi uitzicht en zonsondergang. En weer vallen we met onze neus in de boter: er is een fiësta om te vragen om een goede oogst. Er wordt gedanst en getrommeld dat het een lieve lust is! Dan gaan we naar boven, een lange en zware klim. Overal vrouwen met hun koopwaar, een man ter paard biedt een "taxirit" naar boven aan. En dan, op driekwart van de tocht gebeurt het: ik kom Kees Vreugdenhil tegen! Bizar toeval. Ik klim daarna gestaag verder en kom uiteindelijk op de top. Mooi uitzicht en voldoening zijn de beloning!

Na een warme chocomelk en Perrones dalen we weer af. Op het grote plein is het nu echt feest: drie grote vuren, muziek en dans. De tien gemeenschappen strijden tegen elkaar: wie maakt het hoogste vuur? Elke dag nemen twee groepen het tegen elkaar op.

Weer terug bij ons huis gaat Fidela voor ons koken. We eten bij haar in de keuken. Het is moeilijk een gesprek te voeren maar een beetje lukt het wel. Toen we om foto's van haar kind vroegen werd ze heel blij en trots en ging ze nog meer foto's zoeken!! 

Om half negen naar bed, koud, donker en een hard bed met zware, hele zware dekens