De weg naar Arequipa! Een spannende reis.

1 augustus 2017 Onderweg naar Arequipa

We staan vroeg op zodat we om zeven uur kunnen vertrekken richting Arequipa. De weg zou gedurende een bepaalde tijd open zijn, dus we moeten zorgen dat we op tijd in de rij voor de restanten van de aardverschuiving komen zodat we Arequipa ook echt zullen bereiken. Het is best spannend of het gaat lukken, maar Sawadee heeft gisteren besloten dat we toch niet per vliegtuig gaan, omdat de weg af en toe open gaat.

De reis verloopt voorspoedig tot we aankomen in een dorpje dat nog een heel eind voor de aardverschuiving ligt waar de rij met vrachtauto's, bussen en personen auto's al staat. Dit is op de plek waar een sanitaire stop gepland stond. De toiletten, doorspoelen met een emmertje water, liggen achterin een overdekte markt. 

We spreken af dat we om hal een weer bij de bus zullen zijn, want om 1 uur zou de stoet gaan rijden. Ik loop gezellig met Dina naar de zee en nog een stukje langs de weg. Ergens zit een internetcafe, old school, daar drinkt Dina koffie gemaakt van graan. Erg vies?! We lopen verder en langs de andere kant terug. Het is ongeveer twaalf uur als er opeens onrust is, politie rijdt heen en weer en roept van alles om. Vrachtwagens starten de motoren en het lijkt dat er gereden gaat worden. Wij zijn nog niet bij de bus!! We gaan rennen, de bus rijdt al en wij kunnen erin springen. Montse springt eruit, want de helft van de groep is er nog niet. De bus móet rijden van de politie. We rijden door en overal zien we mensen rennen op zoek naar hun vervoersmiddel. Achter ons wordt een slagboom gesloten en de bus wordt aan de kant gereden, we zijn inmiddels een stuk het stadje uit. Er komen tuktuks van alle kanten en uiteindelijk komen er twee tuktuks met onze groepsleden!! Ik zie een man rennen met een leren jasje. Telkens rijden we hem weer voorbij, hij is bezweet van het rennen in de zon. Later, veel later als we een paar kilometer verderop opnieuw moeten wachten, anderhalf uur lang, komt hij voorbij lopen! Ik herken hem en toon mijn verbaasdheid. Hij lacht en knikt dat hij het inderdaad is. Waarschijnlijk heeft hij mij wel voor het achterraam van de bus gezien toen hij aan het rennen was. Ik roep dat ik hem op de foto wil en hij keert zich nog even om! Tijdens het wachten zien we een zeeotter die vrolijk in de golven aan het spelen is!

Als we eindelijk weer gaan rijden gaat dat stapvoets. We moeten uiteindelijk over het puin van de aardverschuiving heen rijden! Echt ongelooflijk. Als we daar aankomen tilt een agent een pilon op en wil hem neerzetten om de rij te stoppen. Gelukkig laat hij onze bus er nog door als de chauffeur een vriendelijk gebaar maakt. We zijn erdoor! En achter ons gaat de weg weer dicht.We rijden kilometers lang langs de rij in de andere richting. Onderweg eten we een broodje dat door Montse besteld is zodat we snel verder kunnen het is half vijf en we moeten nog ongeveer vier uur rijden!

In de kale vlakten van de bergen, we gaan nu echt omhoog, zie je overal keurig stakke rechthoekige lapjes grond, afgebakend met stenen en in een enkel geval met een lijn. Erbij een klein vierkant rieten hut. Men probeert boompjes (sinaasappels?) te laten groeien op die plekken om zo geld te kunnen verdienen. 

Een prachtige zonsondergang met kleuren die ik nog niet eerder heb gezien begeleid ons richting Arequipa. Rond half negen zijn we bij ons hotel, midden in het centrum bij het grote plein. Een oud koloniaal gebouw. Moe, een tikje dizzie door de hoogte ga ik naar binnen. Ik krijg een heel klein, donker kamertje met een kelin raampje hoog, waar ik nietbij kan. De douche stinkt. Ik baal, dit kan de bedoeling niet zijn toch? Montse vraagt naar een andere kamer, maar die is niet beschikbaar. Uiteindelijk krijg ik de kamer van Dina, die ruim en licht is. Dina krijgt toch nog een andere kamer, maar nog steeds klein en donker.

We gaan met de hele groep nog evenin een barretje wat drinken en dan slapen!